Powrót do szkoły / Country Night / Ucieczka Peppy

Mając lat kilka/kilkanaście na samą myśl o szkole robiło mi się słabo. Wakacje witało się z ogromnym uśmiechem na twarzy, a pierwszy września kojarzył mi się ze schludnie wyprasowaną białą bluzeczką i czarną spódniczką, co rozpoczynało kolejne 9 miesięcy katorgi.
Jak to widzę obecnie?
DZIĘKI BOGU ZA SZKOŁĘ !!!

Pomimo tego, że moja relacja z dzieciakami jest naprawdę dobra i uwielbiam z nimi spędzać czas (kurczę, ile może się zmienić - jak my możemy się zmienić - w przeciągu 8 miesięcy!), to byłam niezwykle wdzięczna losowi za to, że szkoła zaczęła się 2 dni wcześniej niż w poprzednich latach (wynik snow days....). Dzięki temu odzyskałam swój rutynowy plan dnia, który pozwala mi na codzienne treningi oraz nadrobienie wszystkich zaległości (skajpowych,mejlowych,książkowych,serialowych), na które sobie pozwoliłam przez wakacje.

A jak wyglądają moje pierwsze tygodnie po powrocie dzieciaków do szkoły?
Wszystko jak w najlepszym porządku.
Jako, że moja mała M. ma złamaną nogę, potrzebuje trochę więcej mojej pomocy niż zwykle i tym samym - trochę więcej czasu na ogarnięcie obowiązków dnia codziennego. Ostatnimi czasy pojechałam z nią do szkoły by porozmawiać z nauczycielami na temat tej złamanej nogi. Jakież było moje zdziwienie, gdy każdy nauczyciel podszedł do nas bardzo profesjonalnie i BARDZO indywidualnie (czyt. okazał zainteresowanie i troskę oraz zadeklarował działanie w tej konkretnej sprawie). Poza tym, idąc korytarzem i widząc te wszystkie dekoracje, przedstawiające uczniów (wszystkich - bez względu na wyniki w nauce, rasę, religię), z których szkoła jest niesamowicie dumna, doszłam do wniosku, że takie coś w ogóle nie miałoby miejsca u nas w Polsce. Może i poziom nauczania w amerykańskich szkołach nie jest zabójczy, ale trzeba przyznać im jedno - sposób podejścia do uczniów/rodziców jest o niebo lepszy niż ten, do którego my jesteśmy przyzwyczajeni.

Co jeszcze ... Ah tak, rozpoczął się sezon piłkarski i tym samym zaczęłam na nowo wozić mojego M. na rozgrywki/treningi, co owocuje większą ilością obowiązków, a tym samym sprawia, że czas szybciej mija. Oj kurczę - bardzo sobie doceniłam swój schedule po wakacjach. Nie tylko chodzi o czas wolny w ciągu dnia (gdy dzieci są w szkole), ale również ilość rzeczy do zrobienia, co w magiczny sposób przyspiesza tykający zegar ...

W niedzielę wybrałyśmy się na Country Night do Colorado Cafe, gdzie miałyśmy okazję poczuć choć namiastkę klimatu Dzikiego Zachodu oraz nauczyć się podstawowych kroków tańca country.

Caroline (Niemcy) - Sonsoles (Hiszpania) - Anna (Włochy)

Oto cała ekipa - Sonsoles, Caro, ja, Anna i Magda

Drugi tydzień szkoły przyniósł również dużo pracy, bo moja hostka wyjechała służbowo i musiałam troszkę dłużej siedzieć z dzieciakami. Jednak, muszę przyznać, że mimo tego, że zazwyczaj jestem off po 19, to z ogromną przyjemnością siedziałam jeszcze z potworkami przez kolejną godzinę, dwie, czy trzy - strasznie mnie to cieszy, bo widzę jak bardzo na siebie wpłynęliśmy i uważam, że to mój malutki sukces, że z czystym sumieniem mogę powiedzieć, że nastąpił *click* z moją host rodzinką.

Z wtorku na środę zdarzyła się super śmieszna sytuacja.
Skończywszy oglądać Modern family z moim M., wysłałam go na górę, a sama poszłam do swojego bunkru, gdzie w spokoju chciałam się wyczilować i po prostu pójść spać. Nagle w środku nocy usłyszałam jakieś dziwne dźwięki - jakby ktoś był w piwnicy. Doszłam jednak do wniosku, że to zły sen, przewróciłam się na drugi bok i poszłam spać.
Budzik zadzwonił o 5.45 i leniwie zwlokłam się z łóżka, ubrałam się i poszłam na górę, nie zauważywszy nic szczególnego w tej piwnicy. Przyszykowałam śniadanie dla M., który wyjątkowo wcześnie zszedł do kuchni, by po chwili stanąć w osłupieniu, gdy z piwnicy wyszła ... moja mała M.
Okazało się, że jeden z jej krabów (tak, ona ma dwa kraby) uciekł z klatki w środku nocy i gdy M. się obudziła, to zastała go na jej poduszce. Więc co zrobiła? Wyskoczyła z łóżka z tą złamaną nogą i przykuśtykała do samej piwnicy by ten krab jej nie dosięgnął :D Myślałam, że się popłaczę jak to usłyszałam. Potem trzeba było tego kraba w ogóle znaleźć - biedaczek ukrywał się pod stolikiem nocnym :D

Peppa i Paddington :P

haha. M. pozaklejała taśmą otwory na górze,
a do tego postawiła ciężkie przedmioty
by absolutnie kraby się nie wydostały.

No i nastąpił 11 września. Troszkę obawiałam się tego dnia, bo nie wiedziałam za bardzo jak mam się zachować - czy mieć spuszczoną głowę przez cały dzień, czy udawać, że nic się nie stało i po prostu iść na przód? W rezultacie, obejrzałam przemówienie Obamy, a potem zafundowałam sobie spore ciary, gdy po raz kolejny obejrzałam filmiki z 9/11 sprzed 13 lat. Poza tym, gdzieś wisiała ta zaduma w powietrzu, ale nie było to nic, co miałoby zburzyć porządek dnia ...

TYLE na teraz :-)
Kończę pisać tego posta o godzinie 18.30 w piątek, gdy jestem już oficjalnie OFF, a cały weekend mam dla samej siebie (w końcu! yaaay!) - wybieram się do Nowego Jorku by odkryć tajemnicze zakamarki Bronx'u i Brooklyn'u i już nie mogę się doczekać jutrzejszego wstawania przed 6 by zdążyć na autobus!

Trzymajcie się i fantastycznego weekendu,
Marta