first day in Italy

No to jestem w sercu „serca” półwyspu Apenińskiego, czyli jakieś 20km od Bolonii.

Zanim przeniesiemy się w malownicze krainy na granicy Toskanii i Emilii-Romanii, wtrącę słów kilka na temat wczorajszego dnia. Udało mi się dostać na nasze piękne Balice bez jakiś większych problemów. Jednak, problemem było zaparkowanie samochodu. Niby parkingów mnóstwo, ale wszędzie był dosłowny full. Ale mniejsza z tym – udało się, Balice – juhu!

Prawie się rozpłakałam ze śmiechu, gdy pani w check-in (na moje oko jeszcze młodsza ode mnie) odbierała ode mnie paszport i chciała już już już nakleić naklejkę z bagażu, ale zadała mi magiczne pytanie „przepraszam, a ile Pani ma w ogóle lat?” hahahahaha. Myślę sobie „kurczę, jaja sobie robi, albo faktycznie wyglądam na <16”  … Ale najlepsze miało jeszcze nastąpić …

Idę sobie do stanowiska odpraw, nonszalancko wysypuję sprzęty elektroniczne i wykładam komputer do uroczej miski na taśmie, gdy odwraca się do mnie celniczka i wydaje z siebie dźwięk podobny do szczeknięcia „take shhhh your shhhh shoes” (tak to mniej więcej brzmiało). Kobieta wielka jak pół drzwi, więc lepiej się nie sprzeciwiać. Ściągnęłam buty i idę dalej. Biiiip. Oczywiście, no to zaczynamy macanko. Celniczka podchodzi i nagle zmienia się jej wyraz twarzy na milusi i pyta „ojej, to Pani pierwszy lot, prawda?”  O.o ludzie, serio? Odpowiedziałam jej, że jakoś koło 15, ale pierwszy z Balic. To kobieta się śmiać zaczęła, że muszę częściej stąd latać i miłego dnia. OOOOJ nie, nie polubiliśmy się z Balicami :P

No to tyle ciekawego. Ryanair bez niespodzianek, w okolicach 18.30 byłam w Bolonii. Host mama odebrała mnie z lotniska i pojechaliśmy po Z&G, które przez dwa tygodnie przed zawodami pływackimi są odsyłane przez szkołę na obowiązkowe treningi wytrzymałościowe. Wspomnę, że szkoła zaczyna się we Włoszech dopiero w ten poniedziałek, więc dzieciaki ostatni tydzień wakacji miały z głowy.

Jeżeli chodzi o pogodę – jak to we Włoszech. Kurtki w dół, krótkie spodenki w górę! Na lunch pasta-pasta-pasta, na obiad pizza-pizza-pizza, więc czas najwyższy wykorzystać wolny czas na bieganie :D

W kwestii obowiązków – mam bardzo dużo czasu wolnego, nawet za dużo. Moje obowiązki skupiają się głównie na przygotowywaniu posiłków oraz day-to-day housekeeping. Weekendy mam w teorii wolne, ale może się zdarzyć, że pomogę host mamie w malowaniu ich drugiego mieszkania w Bolonii. Generalnie, na początku absolutnie nie chciała się na to zgodzić (argumentując, że nie jestem jej niewolnikiem i mam korzystać z młodości haha), ale jak na razie nie znam tu nikogo, a tak to przynajmniej pomieszkam sobie w tym mieszkanku przez weekendy, bo jest w samym centrum miasta.

Tak więc tak to wygląda. Po pierwszym dniu jestem bardzo zadowolona. Zrobiłam, co miałam zrobić, a jakoś szalenie się nie zmęczyłam. Ale uwierzcie, już mam dość makaronu :D

A tak na marginesie. Jeszcze wczoraj nie docierało do mnie, że lecę do Włoch, czy że za kilka miesięcy będę mieszkać w Stanach. Mam wrażenie, że żyję w jakimś letargu od jakiegoś czasu i generalnie za dużo rzeczy do mnie nie dochodzi. Jednak, jako, że w życiu różne rzeczy się zdarzają, to trzeba znaleźć swój własny sposób na radzenie sobie z tymi złymi.

Dla mnie tym sposobem są podróże. Podróże oparte na faktycznej chęci zrozumienia w jaki sposób funkcjonuje dany kraj/region/miasto. Bardzo nie lubię typu japońskiego turysty – nie wysiądzie jeszcze z autobusu, ale już cała bateria się skończy w aparacie, bo zrobił zdjęcia wszystkiemu, co widział. Dokładnie, wszystko i totalne NIC. Dlatego, tak bardzo spodobał mi się pomysł au pair i wierzę, że pozwoli mi się to (na dzień dzisiejszy) zrealizować.

Powrót do tej host rodzinki bardzo dużo dla mnie znaczy. Mam nadzieję, że uda mi się tutaj ogarnąć życiowo, a w międzyczasie szukam sobie part-time job, bo cóż – czas to pieniądz J

Buziaki ze słonecznej Italii, M

lunch time! Dla odmiany - PASTA :D + magiczny ser w postaci płynnej o nazwie "Cremino"

no to dzień ma się ku końcowi :-)

Titu <3