Weekend!

Dzięki za komentarze i bardzo mi miło, że czytacie bloga! Jak uda mi się złapać trochę neta na dłużej, to ponadrabiam zaległości w czytaniu i w mailach! W związku z tym, że mój komputer oficjalnie UMARŁ, jestem skazana na laptop host dad późnym wieczorem – proszę o wyrozumiałość w zaległościach wszelakich.

W sobotę rano A (host mama) poprosiła mnie o pomoc w ich drugim mieszkaniu w Bolonii. Wyobraźcie sobie moją minę, gdy A stwierdziła, że mieszkanie się marnuje i stoi puste, więc udostępniają mi je na wyłączność na czas weekendów do momentu, gdy komuś go nie wynajmą <3 Byłam w tak ciężkim szoku, że po prostu zaniemówiłam. Raz, było mi strasznie fajnie, że obdarzają mnie tak ogromnym zaufaniem. Dwa, mieszkanie leży 15 min od ścisłego centrum – jakie to jest ułatwienie na przełamanie socjofobii i poznanie nowych ludzi :D!

Tak więc, około 18 rodzinka pojechała na wieś, a dla mnie rozpoczął się weekend J Poskakałam do sufitu z radości przez pierwsze 15 min, a potem wyruszyłam na miasto – cały czas prosto. Najpierw idziemy Via Mazzini, przechodzimy koło bramy do miasta (P.Maggiore) i wchodzimy na malowniczą Strada Maggiore, która doprowadza nas do Due Torri, czyli krzywych wież Bolonii. Stamtąd 3 min i jesteśmy na Plazza Maggiore i Nettuno J

W pierwszy wieczór Bolonia nie pozwoliła mi odczuć ani trochę samotności, bo ulice miasta były wręcz „zalane” ludźmi. W okolicach 20 wybrałam się na couchsurfingowy event organizowany 5 min od mojego mieszkanka. Na czym to polegało? Na robieniu domowej pizzy!

Na początku miałam trochę nerwów, bo pierwszy raz się na takie coś pisałam. Stresik był oczywiście całkowicie niepotrzebny! Organizowała to Włoszka – Asia, która studiuje medycynę i chciała zrobić coś ciekawego, więc utworzyła na stronie event. Oprócz nas, przyszła jej przyjaciółka oraz jej współlokatorka – Candy, która jest ze Stanów. O ironio, okazało się, że jest z NJ i umówiłyśmy się w przyszłym roku na kawę :D Przez ponad 3h śmiałyśmy się i gadałyśmy takie głupoty, że szkoda słów (to chyba kwestia wina. Chyba!). Jednak, dowiedziałam się kilku pożytecznych rzeczy. Wiedzieliście, że w stanie NJ NIE WOLNO tankować samemu? Jest to nielegalne, bo tym samym zabiera się komuś pracę. Tak, ten pan, który cierpliwie nalewa benzynę/olej do baku to żywa istota, której kradniesz pracę, gdy robisz to samodzielnie. Kopara mi opadła. Druga rzecz (rozmawiałyśmy o stereotypach – tych prawdziwych i nieprawdziwych), w USA wszystko jest większe – od zwykłej kawy po samochody. Trzecia rzecz, woda jest za darmo.

(pewnie dziewczyny, które czytają ze Stanów to się teraz ze mnie śmieją, ale uwierzcie – taka dawka informacji w jeden wieczór sprawiła, że nie mogłam spać :D)

Wróciłam jakoś w okolicach 1 am do domu. Co ciekawe, we Włoszech miasto nie śpi. Tutaj do godzin porannych jest pełno ludzi na ulicach, samochody i skutery prowadzą taniec przez potrójną (!) ciągłą,  a dźwięki klaksonów i przelatujących samolotów nie pozwalają spać.

Na drugi dzień (niedziela) postanowiłam przejść się do Parco di Santo Michele In Bosco przez Parco Margherita, który jest największym parkiem w Bolonii. Gdy dotarłam na sam szczyt i w końcu mogłam podywagować nad własnym życiem, patrząc na panoramę Bolonii, słyszę

„hi, are you also a tourist?”

(o fajnie, ktoś w końcu zna angielski) Odpowiedziałam “No, I am a traveler”

 I oto w ten sposób rozpoczęła się dyskusja nad różnicami pojęć między mną, czyli Polką przebywającą w Bolonii, a Jose z Ameryki oraz Stefano – Włochem. To był totalny przypadek, że na siebie wpadliśmy. Ja nie wiem, co mnie podkusiło, żeby właśnie o tej konkretnej godzinie pójść w to miejsce. Ech, zaczynam wierzyć, że los naprawdę chce nam dopomóc, ale trzeba czasami pozwolić mu to zrobić.

Do rzeczy, again! A więc, z J & S spędziłam cały boży dzień. Jak się okazało, S mieszka 5 min od Rasiglio, a z J poznali się w Dublinie, gdzie J zaczynał swojego Eurotripa. Bello!

Najpierw zeszliśmy ze wzgórza i poszliśmy posłuchać koncertu jego brata Stefano. Oczywiście, przyszliśmy PO i jedyne, co nam się udało usłyszeć, to pokazowy 3min utwór. Nie powiem, żeby to było złe, ale za bardzo takiej muzyki nie rozumiem. Co ciekawe, poznałam kilku Polaków – dziewczynę jednego chłopaka z kapeli oraz jakiegoś chłopaka z Łodzi, który podróżuje po Europie wraz z zapaleńcami z innych krajów, wypełniają jakieś zadania i wyruszają dalej. Za bardzo tego nie czaję jak to zorganizowali, ale mniejsza :D

Żeby Was nie zanudzać, S pokazał nam 7 sekretów Bolonii, czyli rzeczy, których normalnie się nie widzi lub słyszy. Nie chcę Was zasypywać masą niepotrzebnych informacji, więc opowiem o najśmieszniejszym z sekretów. Dawno, dawno temu, gdy pewien artysta rzeźbił Neptuna, stojącego w sercu Piazza Nettuno nie mógł sobie pozwolić na wyrzeźbienie jego przyrodzenia w całej okazałości. Niepisane zasada w tamtych czasu dot. malutkich rozmiarów przyrodzenia, aby nikogo nie urazić ani nie wprawić w kompleksy. No to artystal myślał jak rozwiązać ten problem, bo jak to – Neptun to facet pełną gębą i jak tu pokazać jego męskość? Rzeźbiarz wpadł na genialny pomysł. Jeśli stanie się za fontanną pod odpowiednim kątem, to lewa ręka Neptuna wygląda jak OGROMNA oznaka męskości. 

Mało kto to zauważa, a tyle śmiechu J

A najbardziej urokliwym z sekretów była mała Wenecja (można to zobaczyć tylko w jednym miejscu w Bolonii) :

Kolejnym śmieszkiem była moja rozmowa z J dotycząca gay-radaru. Mówię mu, że po mamie czuję gejów na odległość i że bez problemu wskażę mu osobę homoseksualną. Śmiejemy się, śmiejemy, a tu nagle pytanie ze strony J „do you think I am gay?” na co ja odpowiedziałam: „nooo, you are normal”. J: „No, I am gay”.

Wyobraźcie sobie moją minę, co za wstyyyyd. Ale z tego wszystkiego J zaczął się śmiać i powiedział, że jako Amerykanin ma ogromny dystans i miał mega ubaw z mojego wyrazu twarzy :P

Stefano zabrał nas też do muzeum historii Bolonii, które jest mega interaktywnym centrum, gdzie nie tylko zaprezentowana jest historia miasta, ale też ciekawostki z życia ważniejszych mieszkańców. Wieczorem zahaczyliśmy o pub, a potem się już pożegnaliśmy, życząc powodzenia. Podsumowując: zbieg okoliczności sprawił, ze poznałam fenomenalnych ludzi, zobaczyłam to czego na pierwszy rzut oka nie widać, dowiedziałam się, że w Bolonii było ponad 90 krzywych wież, symbolizujących wpływy rodzin oraz zmokłam do szpiku kości przez deszcz.

W poniedziałek byłam umówiona z host mam dopiero w okolicach 18 na jakiś wernisaż poświęcony książce, której patronem jest jej przyjaciel-profesor. Spędziłam ten dzień na spacerach bez mapy i tyle. Wieczorem, po wernisażu (z którego nic nie zrozumiałam, bo wszystko było po włosku :D) poszliśmy na aperitif. Serio, tutaj wszystko kończy się aperitifem. Ten wielce znany profesor mówił po angielsku, więc wraz z Anną  mieliśmy pogawędkę o piwie, Wajdzie, komunizmie i literaturze :D haha, jestem taka nudna – wieeeem :D

To tyle J Dzisiaj jestem znowu na wsi, gdzie będę aż do piątku. A potem znowu Bolonia.

Wiece co jest fajne? Że wystarczyły 4 dni, a ja znowu czuję się świetnie. Chce mi się śmiać, uczyć i korzystać z życia. Nie potrzebowałam do tego jakiś ogromnych dawek alkoholu (haha) ani ekstremalnych przeżyć. Po prostu rodzinka traktuje mnie jak prawowitego członka ich rodziny, a dzieci współpracują, więc nie wracam z weekendu z poczuciem”och nie, znowu”. Nie, cieszę się na każdy dzień i na każdy weekend.

Kurczę, jest mi tak dobrze, że aż za dobrze J

Obserwacja 1: Mimo tego, że jedzenie jest generalnie drogie, to ze względu na ilości spożywanej kawy, wina, makaronu oraz pizzy – można je kupić za totalne NIC.

Obserwacja 2: Tak, Włosi się lubią spóźniać i każdy jest na to przygotowany.

Obserwacja 3: Podwójna ciągła? Zakręt? Nadjeżdżająca ciężarówka? Co za problem! Wyprzedzamy. Tutaj każdy łamie przepisy. Jest masa rowerzystów i motorowerzystów. Można dostać migreny od chaosu w mieście, dźwięku klaksonów i ogromnego zamętu. Impossible!

widoczek z balkonu

Keep tight,

Marta